[ الَّذِي أَحَلَّنَا دَارَ الْمُقَامَةِ مِنْ فَضْلِهِ ] كه‌ ئێمه‌ی خسته‌ ناو ئه‌م شوێنه‌ كه‌ شوێنی مانه‌وه‌ی هه‌میشه‌ییه‌ به‌ فه‌زڵ و چاكه‌ى خۆی كه‌ كرده‌وه‌ چاكه‌كانمان به‌رامبه‌ر ئه‌م به‌هه‌شته‌ نه‌بوو [ لَا يَمَسُّنَا فِيهَا نَصَبٌ وَلَا يَمَسُّنَا فِيهَا لُغُوبٌ (٣٥) ] كه‌له‌ به‌هه‌شتدا لاشه‌و ڕوحیشمان تووشی هیلاكی و ماندوویه‌تی و ناڕه‌حه‌تی نابێت، (له‌ دونیا خۆیان ماندوو كردبوو له‌ عیباده‌تدا خواى گه‌وره‌ به‌وه‌ پاداشتیان ده‌داته‌وه‌ كه‌ جارێكى تر توشى ماندوێتى نابن).