[ وَيَدْعُ الْإِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءَهُ بِالْخَيْرِ ] وه‌ مرۆڤی وا هه‌یه‌ چۆن دوعای چاكه‌ ئه‌كات ئاوا دوعای خراپه‌ له‌ خۆى و ماڵ و منداڵی ئه‌كات [ وَكَانَ الْإِنْسَانُ عَجُولًا (١١) ] وه‌ مرۆڤـ حاڵی وایه‌ كه‌ زۆر په‌له‌ ئه‌كات، ئه‌وه‌تا په‌له‌ ئه‌كات له‌وه‌ی كه‌ دوعای شه‌ڕ له‌ خۆى و ماڵ و منداڵی ئه‌كات.