[ وَإِذَا الْجَحِيمُ سُعِّرَتْ (١٢) ] وه‌ كاتێك كه‌ دۆزه‌خیش سوور ئه‌كرێته‌وه‌و دائه‌گیرسێنرێت و گڕو بڵێسه‌ ئه‌گرێت، (قه‌تاده‌) ئه‌فه‌رمووێ: (تووڕه‌بوونی خوای گه‌وره‌و تاوانی مرۆڤه‌كانه‌ وا له‌ دۆزه‌خ ئه‌كات كه‌ گڕو بڵێسه‌ بسه‌نێت).